เพนกวินเดินดินธรรมดา ยังไง ก็ บินไม่ได้อยู๋ดี

ถึงจะได้ชื่อว่านก แต่บินไม่ได้เหมือนนกตัวอื่น ๆ

ขอละ อย่าให้ฉันต้อง วิ่งไล่ตามอีกเลย เพราะฉันนั้นเหนื่อยพอแล้ว

สักวันเราอาจห่างกันไปจริง ๆ ก็ได้

ฉันจะเฝ้ารอเธออยู่ตรงนี้แล้วกัน

แล้วสักวัน เมื่อเธอเหนื่อยล่า

ก็กลับลงมาที่พื้นดิน

เพื่อพัก แล้วฉันจะค่อยอยู่ข้าง ๆ

และเมื่อเธอหายเหนื่อย

เธอจะบินอีกครั้ง ฉันก็ไม่ว่าอะไร

ตราบใดที่เธอยังบินอยู่ ระยะห่างของเราก็เพิ่มเรื่อย ๆ

และลดลงเมื่อเธอลงมาจากฟากฟ้า

หรือว่า มันอาจมากกว่าเดิมเมื่อเธอลงมาก็ได้

ความสัมพันธ์ ของเราจะเป็นยังไงต่อไป

เธอเท่านั้นที่เป็นคนตัดสินนะ

กำแพง นับวัน ดูเหมือนจะลดลง

แต่ป่าวเลย เวลาธรรมดามันลดลง

แต่เวลาที่เธอเจอใคร ๆ หลายคน

เธอมักจะลืมคนเก่า ๆ

และใส่ใจคนใหม่ ๆ

ของที่เธอไม่รัก...สักพักเธอคงจะโยนทิ้ง

ต่างจากสิ่งที่รักจริง..เธอกลับทิ้งไม่ลง

**ไม่ได้เรียกร้องความสนใจ..แต่อยากให้เป็นเหมือนเดิม**